 |
| Start | Dokumenta | Drugi o nama | Vaša priča | Pitajte | Kultura | Vesti | Linkovi |
| NIKOLA KOTULA Bio je jedan od mnogobrojnih Cincara iz Makedonije, koji su za vreme turske okupacije punili beogradsku čaršiju kao tgovci i zanatlije. Grci iCincari, kao turski podanici, bili su rado viđeni u turskoj čaršiji, što sa Srbima nije bio slučaj do 1830. godine, pa i tada samo za kratko vreme. Oni su dolazili u Beograd obično još kao mladići , gde su učili posao i radili kao pomoćnici u radnjama svojih sunarodnika, ranije došavših. Malo ko se oženio devojkom iz svog kraja. Ista, pravoslavna vera, omogućivala im je da se žene Srpkinjama i da pored njih, zajedno sa porodicom, prime običaje srpske. Dotle su slavili imendan i mnogi ugledni Srbi, pa i sam Jovan Ristić, oženjen Cincarkom, ćerkom Hadži-Tome, a posle ženidbe sa Srpkinjama primali su srpsku slavu i sve druge srpske običaje, tako da su već u prvom kolenu gubili grčko-cincarsko poreklo. Obašnjenja i dopune NIKOLA KOTULA Molio je vlasti da mu dopuste da podigne jednu fabriku za mili-sveće i helema-sapun s isključivim pravom na 20 godina, u blizini Beograda. Iste 1848. godine, samo nekoliko dana kasnije, knez Aleksandar Karađorđević je odobrio rešenje Sovjeta da se Kotuli da isključivo pravo na ovakvu fabriku za 14 godina, s tim da je obavezan za godinu dana od dobijanja dozvole otpočeti sa proizvodnjom "a svakom drugom je ostavljena sloboda na topljenje masti i loja i na trgovanje sa ovim proizvodima domaće i strane proizvodnje". | Stavovi iznešeni u ovoj rubrici ne predstavljaju obavezno i stavove Srpsko cincarskog društva Lunjina iz Beograda     |
| Design by FCP | Modified by Dragos | Powered by SCD LUNJINA | XHTML 1.0 | CSS 2.0 |